Mikaîl

Erol Özyiğit, Ali Asker Barut

Werger : Mehmûd Aksoy – Fexrî Ulug

Ey ozanê ku ‘’guhê wî de gumguma çem re’’ direve

Ez çawa dikarim bextevariyê vebêjim

Devê min de zimanek kevn yê şikeştî

Hemû têlên mi ji şîna heyvê agir girtine

Devê min de zimanek kevn yê şikeştî

Ez li bin sîya dara berûye rûniştim

Ez dengê dervêşek birîndar bum, axivîm

Kevir, ax û çiqil ji êşa min re rêz girtin

Ez dengê dervêşek birîndar bum, axivîm

Ji ber ku min berîya niha bi xemgînîyê ser ruyê erde derbas bûm

Niha gavên min li ti rêyê nabin

Herin

Zivistanêk dirêj de li benda min bimînin…

Ji ber ku ji bo we

Gavên xwe di xemgînîya awirekî de

Ra-di-wes-tî-nim!

Ra-di-wes-tî-nim gavên xwe di xemgînîya awirekî de

Ra-di-wes-tî-nek kewn de rûye min xemgînîyek direj de

Çûkek mina agir serê sibehê firîya

Gelê hilweşîyanî ê ji hunderê xwe birîndar

Li serê çiyayek, li ser şaxekê girîna stûr

Be guman em ê rojekê bên ziman, em ê ben gotin

Ye go wekî hinareki şikeştî di hundirê desmaleke ve pêçayî

Çûkek mina agir serê sibehê firîya

Min xwe bi tîpên arî xwend

Di şewa ku zimanê wî ji xemgînîyê spî dibe

Ey tenêtîya ku ji dilê min re şîrk e

Min fam bike!

Min fam bike, ez bi te re bi tîpên arî axivîm

Ey ozanê ku ‘’guhe wî de gumguma çemre’’ direve

Ez çawa dikarim bextewariyê vebêjim

Dengê seyîdê min ê pîr ê bi ber ta(*) meşandî li qadekê ma

Ez çawa dikarim bextewariyê vebêjim

Şibaka vagonek reş de bira min de ma

Cemal Sureya şeş salî yê, sirgunkirî

Çawên tazî yên ku ji stasyona Elezîzê avêt nav tarîtîyek stêrkan

Ez çawa dikarim bextewariyê vebêjim

Li ser rûye çîyayek ku xewn nedîtîye

Li ser rûye çîyayek ku dîle min bi ezbera tozê dixune

Mîna pelek zuwa li ber dengê çuka Pepukê serî ditewîne

Li ser rûye çîyayek ku mîna pelek zuwa ditewe

Li ser rûye çîyayek bi eşqalê hespekî kor

Ez çawa dikarim bextewariyê vebêjim

Ax tembura minî hunderê wê qulqulî, derd mezin, wekîle heqiqeta min

Du helbestvan dibin nefesek û cilubergek ji peyvên pizot çekîrî li Mikaîl kirin

Nizanin bi pîrêminin dilmayîn û xeyîdandî

Ji wan re peyv zelalim di her xaniye wêranbûyîde deng vedidim

Ax ez di hundurê dinyayek bi qiler û ji êşê bi nûrînî digerim

Zimane min di devê min da şikeştî bu, zimanê min girekekî kor bu

ez hatim di te de vebûm

We roja min pinpinîkek bi çoş dît di bexça bûharê de

Baskek wê di hundirê ezmane şîn de, baskek we  ji li ser pizot

Derbasbûm di wira min de êşa cihanê

Derbasbûm di wira min de qîrîna dervêş û pîrên min

‘’Erê ez ozanek im’’ neçuyî ya ‘’gumguma çemekî’’ ‘’guhê min da’’

Arî ji pizot qeşitî, pizot ji tarîbûna agir veqetîya

Veketîya agir ji xwe, bû qadek laşê min ji bo yê cem girtinê pervana

Ez yê ji zarokekî biçûk, min awirek dilmayî kirrî

Tenê ez kesera wî vedibêjim, bi ruhê xweyî eware, ku ji şînbuna heyvekê agir girtîye

Veketîye agir ji xwe, bû qadek laşê min ji bo yê çem girtinê pervana

Rûyê min ket dengê dengbêjekî

Niha ez disekinim ji bo di ayîna ba bêm xwendin

Ey yê go qufla çîyaya li zimanê xwe daleqandîye

Ey yê go qufla çîyaya li zimanê xwe daleqandîye

Ez te di rewêrta çirokek kevn dixwînim

Tu rûyê min nexwîne

Ji ber ku ez di wextek kor de bi lalbûna çema sekîni me