Gulek Ji Bo Havîna Me

Kadîr Stêra

Tarîtî, ronahî, hêvî, bê hêvîbûn…

Jiyan diherike û em mirov, li xwe diheyirin. Em tim û tim, li rêyekê digerin bo em hebûna xwe bi xelas bikin. Pir caran, rê li me teng dibe û em nema dizanin berî bidin kîjan deverê. Lê carinan ji bo hebûna me tiştên bi wate derdikevin hemberî me. Wekî başiyan, wekî xêran… Nayê bîra min bê min di kîjan pirtûkê de xwendibû an jî, di kîjan fîlmî de temaşe kiribû; lê digot: ‘Va ye ji bo tu xêrekê bike fersendek ketiye destê te. Yê me jî ji bo piştgiriya me Kurdan xurtir bibe fersendek ketiye destê me. Pir caran Kurd li ser maseyekê rûdinên; lê li hevdû nakin, kezeba hevdû reş dikin û ji ser maseyê radibin ser xwe. De ka em vê carê, li derdora vê maseya Havîna xwe bicivin û nehêlin ku gula me ji dest me biçe. Belkî ev gula me ji me re bibe hêviya yekîtiyê, belkî em vê cara gula xwe a piçûk xelas bikin û ew jî, bibe sedem ku em deriyê gula xwe a mezin vekin û wê ji perçebûnê xelas bikin.  Em ê bêjin: ‘Wile vê cara me Kurdan kêfa xelkê li xwe neanî û em xwedî li xwe derketin.’ Heger, em bixwazin hêza me ya pir tiştan heye. Em Kurd, dikarin mirinê ji gorê derxin.

Hêz, bawerî…

Em Kurd, ji pera mezintir in û îroj divê em hêza xwe bi kar bînin, baweriya xwe xurt bikin û Havîna xwe bi xelas bikin. Em ji malbata xwe destpêkin û li  gundan li bajaran nasek me dît em qala Havîna xwe ji wan re bikin û piştgiriyê ji wan bixwazin. Em ji wan re bêjin: ‘Gulek ji bo Havîna me.’ Bo ronahî zora taritiyê bibe û Zerdeştê Kal başiya dilê me himbêz bike bo kêfa wî em bînin em gulekê ji bo Havîna xwe bistînin. Em her gav berê xwe bidin vê gotina wî û li derdora hêz û baweriya xwe bicivin.

‘‘Baş bifikire, rast çêke, spehî bêje.’’ Em xwe, li vê kampanyayê bigirin û  ev jiyana ku her roj diçilmise bi hêza xwe û baweriya xwe av bidin. Ev jiyana ku bi destê desthilatdaran tê kuştin em bi hez kirina mirovatiyê şîn bikin.

Xwedî, jiyan, afirandin…

Em xwediyê vê jiyanê ne, ev jiyan ne bi qirêjiyan bi başiyan ava dibe. Ger em xwedî li vê jiyanê dernekevin wê mirovên qirêj berî me xwedî lê derkevin û tarîtiya xwe lê belav bikin. Em şînokên vê jiyanê ne. Gargamelên vê jiyanê pirin; lê şînok jî, têra xwe hene. Bi hawayekî komînal, bi dirûşmeya ‘‘Gulek Ji Bo Havîna Me.’’divê em dengê xwe bilindtir bikin. Gava em vî barî hildin ser xwe an jî destê xwe bixine bin vî kevirî û paşê encamek baş derkeve holê wê çaxê em ê bêjin : ‘‘Wile vê carê berî xelkê; em bi kêrî xwe hatin û me Havîna xwe ji mirinê bi xelas kir. ’’Wê çaxê dema Havînê mezin bû wê bi gelê xwe serbilind be, wê bêjê: ‘‘Serê min ji ber gelê min bilind e. ’’Wê li deveran, qala mezinbûna gelê xwe bike. Vê carê em bi ezitîyekê nêzî xwe nebin û bibin ‘‘ Em.’’ Bi wateyek mezin em nêzî vê meseleyê bibin û nehêlin ku Havîna me li ber çavan bihele.

Kî dizane ? Belkî, bibe bijîşkek û ji bo gelê xwe tev bigere. Wextê me zêde tune û divê em bêhtir xwe berpirsiyar bibinin.

Civakbûn, Hebûn…

Bifikirin ku Havîn keça we yi, xwîşka we a biçûk e. Bi vî hawî, nêzî vê meseleyê bibin. Bi qasî em meseleyên mirovan çareser dikin ; ew qasî jî, em ê xwedî li hebûn û civaka xwe derdikevin. Ji ber vê Havînê bangî deriyê dilê me dike. Em guhê xwe, li dengê Havîna xwe kerr nekin û dengê wê bilindtir bikin. Gulekê ji bo Havînê, gulekê ji bo mirovatiya mezin, gulekê ji bo hebûna xwe, gulekê ji bo civaka xwe… Gulekê, gulekê bistînin. Bo ev jiyan rengê xwe bi aliyê başiyê ve veguherînê,  ji bo xweza û gerdûn hêviyê biafirîne gulekê bistînin. Xwe kerr meke, berê xwe bide Havînê, qerîna wê û malbata wê hîs bike.

Gulekê Ji Bo Havînê Bistîne.

Bo dara hêviyê şîn bibe.

Bo Havîna me neçilmise.

Vê gulê bi ronahiyê av bidin.

Ev gula ku hûn bistînin wijdanê we ye.

Ev gula ku hûn bistînin jiyan, hebûn û civakbûn bi xwe ye.

Ji ser qahrê Ehrîman, ji bo xatirê Ahura Mazda gulekê bistînin.

Bo şewqa mirovatiyê bibiriqe Gulekê ji bo Havîna me bistînin.